Эрт урьд цагт нэг айл нүүж явжээ. Нүүсэн замаар нь нэг чоно ороод явж. Гэтэл зам дээр нь нэгэн зайдас хэвтэж байж гэнэ. Түүнийг чоно үзээд идэх гэтэл зайдас “Чоно та намайг битгий ид. Энэ урьд нэгэн байдсан гүү шаварт ойчоод хэвтэж байдаг билээ. Түүнийг очиж иднэ үү!” гэж гуйхад чоно тэр зайдасны үгэнд орж хэлсэн ёсоор “Тэнд бий” гэсэн газарт нь очиж үзвэл үнэхээр нэг тарган байдас шаварт унаад хэвтэж байна гэнэ.
Түүнийг очоод идэх гэтэл гүү бас хэлж гэнэ. “Чоно гуай та намайг идэх гэж байгаа

Эрт урьдын цагт элбэг хангалуун амьдралтай, элгэмсэг сайхан сэтгэлтэй тариачин эр, эм хоёр байж гэнэ. Нэгэн үдэш тариачин эр галаа засан хөгжөөж ганц нэг мод хийнгээ:
- Айл хөршүүдэд маань хүүхдийн дуу цангинаж байхад бидэнд л үр хүүхэд заяахгүй юм даа гэж хэлж гэнэ.
Эхнэр нь түүний хэлэхийг сонсоод:
- Тийм ээ. Хувь заяа бидэнд хуруухан чинээ ч гэсэн үр хүүхэд заяавал юутай их аз жаргал вэ? Түүндээ бид хичнээн их хайртай байх бол! гэжээ.

Гэтэл удалгүй эхнэр нь жирэмсэлж долоон сарын дараа хүү төрүүлж гэнэ. Хүү нь эрүүл

Би нэг сайхан өдөр намар цаст Хэнтийн нуруунд гарч хэрэм, булга агнахаар хэдэн нөхдийн хамт хэрэглэл төхөөрөмж бүрэнтэй, хөсөг тэмээ хангалттай базааж гарлаа. Явах замдаа Хэрлэн голын захад бууж хэд хоног айлчлан айраг ууж зугаацахаар шийдэв. Хээтэй, гуутай Хэрлэн гол хэзээний миний нутгийг хэлэх үү, Хэнтийн нурууны шугуй суунаглаж харагдахыг хэлэх үү, үнэхээр ч сэтгэл булаам сайхан байлаа. ...
Бид морь, тэмээгээ амраан идүүлээд айл хэсч, айраг гүзээлж архи сөгнөж явсаар байтал нэг мэдэхэд хоёр гурван хоног болсон байлаа. “Ингэж хэт наргих аян замд саадтай болдог” гэж ярилцаад удалгүй

Би урьд алтай хаанд гарч ав гөрөө хийж явахдаа аргаль угалзнууд яаж мөргөлддөгийг сайн ажигласан юм. Нэг уулын хөтөл дээр гартал улаан нар тусахын хамт л хоёр том угалз мөргөлдөж эхэллээ. Өглөө нь харахад л хоёр эвэр тас няс хийж байв. Үдийн хэрд харахад мухар цээжнүүд лүг хийж байснаа оройхон буцаж ирэхэд л хоёр сүүл нь үлдээд шал шалхийтэл мөргөлдсөн хэвээр л байж билээ. Мөн ч сүрхий мөргөлддөг амьтад шүү ноёнтоон гэхэд Дархан ноёнтон инээж ...
“Далан худалч минь ээ! Наадах чинь аль хэдийнээ хүзүүнийхээ хавьд очоод хэтэрчихлээ” гэв.

  Өдөр хоног өнгөрсөөр л Зинаида улам хачин, улам гайхмаар болов. Нэг удаа ороход сүрлэн сандал дээр ширээний хурц ирмэгт толгойгоо наалдуулан суугааг нь харав. Биеэ тэгшлэхэд нь бүх нүүр нь нус нулимс болсон харагдана.

Аа! Та юу! Наашаа ойртооч гэж тун ширүүн  инээмсэглэн хэлэв.

Намайг ойртож очиход толгой дээр гараа тавиад гэнэт үснээс шүүрч эргүүлэв.

Өвдөж байна шүү... гэж тэсэлгүй хэлэв.

Аа! Өвдөж байна уу? Би бас өвдөхгүй байна уу?  Өвдөхгүй байна гэж үү? хэмээн дахин дахин давтана.

Хүүеэ!  гэж гэнэт үснээс минь туг үс зулгааснаа хараад бархирав: -Би ява аа? Хөөрхий муу мсье

Эрт урд цагт ганц эрх танхил хүүтэй баян түшмэл байжээ. Хүү нь эрдэм заалгаад сурдаггүй байв. Түшмэл хүүгээ панзчин болгохоор шийдэж нэг тулам мөнгө өгч явуулжээ. Хүү мөнгөө үүрээд яваж байтал нэг морьтой хүн ирж хэргэ явдалыг асуув. Хүү туламтай мөнгө худулдан гэхэд нөгөө хүн дуу зааж өгөөд туламтай мөнгийг авав. Хүүг гэртээ иргэж ирхэд эцэг нь дахин нэг туламтай мөнгө өгч “Чи заавал нүдэн үзэгдэх юмнаас өгөөд ир?” гэжээ. Хүү шатар тоглохыг заалгаад хоёр дахь туламтай мөнгийг өгөв. Гэртээ иртэл эцэг нь “чамайг нүдэнд харагдах гарт баригдах юмаар өг гэсэн биш

Эрт урдийн цагт нэгэн эмэгтэй юм оёж мөнгө олоод , түүгээрээ хоёр хүүгээ сургуульд суралцуулан тарчигхан амьдарч байжээ. Нэг удаа хүүхдүүд нь сургуульд явсны дараа аадар бороо орлоо. Борооны ус дээврээс гоожиход нэг сонин чимээ гарахыг сонсоод дээврийн доорх газрыг ухаж үзвэл ,том төмөр тогоо гарч иржээ . тагийг нь нээж үзвэл дүүрэн мөнгө байв . Эмэгтэй олсон мөнгөө дахин булж орхисон гэнэ .Тэгээд хүүхдүүддээ энэ тухай юу ч ярсангүй. Цаг хугацаа ч өнгөрч юмаа оёж зарсаар хүүхдүүдээ сайхан өсгөжээ . Хүүхдүүд нь нас биед хүрэх үед нөгөө мөнгөнийхөө тухай ярьж өгмөгц том хүү нь маш их

Эрт цагт эрэлхэг гурван дайчин дайсны мэсэнд өртөж хоёр нь амь үрэгдэн, нэг нь шархдаж , ухаан балартан унажээ. Ухаан орвоос ам нь цанган цээжин дотор нь халуу шатаж , тэсэхийн аргагүй өвдөж байсан тул өндөр бүдүүн иштэй нэгэн цэцгийг таслан авч намдав. Дайчин эр уг цэцгээс таслан авч өвөртлөөд мориндоо мордон давхиж “харийн дайсан довтлон айсуй” гэсэн мэдээг хүргэжээ. Шархадсан баатрыг эдгээсэн ургамал нь Вансэмбэрүү байжээ.